10 juni 2011

Vanuit het Kabinet en het Openbaar Ministerie is de bestrijding van mensenhandel als prioriteit aangemerkt, maar bij politiekorpsen krijgen andere vormen van criminaliteit vaak voorrang. Ondanks dat de politie in de afgelopen twee jaar meer mensenhandelzaken naar het Openbaar Ministerie stuurde en meer verdachten heeft overgedragen (173 in 2008 en 278 in 2010), is de aanpak mensenhandel nog niet effectief. Meer dan de helft van de 25 korpsen scoren op dit gebied matig of onvoldoende (5 onvoldoende, 11 matig). Zo blijkt uit de Korpsmonitor Prostitutie en Mensenhandel 2010.

Politiekorpsen richten zich vooral op seksclubs en raambordelen die een vaste locatie hebben en werken met een vergunning van de gemeente. Controle op illegale seksaanbieders, zoals escortbedrijven, massagesalons, of seksuele dienstverleners die in hotels of vanuit privéadressen werken, is zo goed als afwezig. Slechts 9 van de 25 korpsen voeren hier enkele mate van controle op uit, en dan met name als er overduidelijke signalen van mensenhandel zijn. Er gebeurt nauwelijks iets om de uitbuiting te voorkomen of zelf op te sporen. Zo blijft ook de prostitutie van minderjarigen onderbelicht.

In de Korpsmonitor is ook te lezen dat de politie niet genoeg technieken ontwikkelt om seksaanbieders op internet en in chatboxen te volgen, terwijl advertenties om klanten te werven zich wel daar naartoe hebben verplaatst.

ECPAT vindt dat mensenhandel en seksuele uitbuiting van minderjarigen niet alleen op papier, maar in de praktijk prioriteit moet krijgen. Dat moet blijken uit de capaciteit en deskundigheid die wordt ingezet bij politie en justitie om deze vorm van misdaad aan te pakken. Ook moet er meer aandacht komen voor de opvang van de slachtoffers, al vanaf het moment dat er een vermoeden is van uitbuiting.