23 juni 2011

De afgelopen zestig jaar is er te weinig gedaan met signalen van seksueel misbruik in instellingen en pleeggezinnen, zo blijkt uit de bevindingen van de commissie-Samson die zij op 22 juni 2011 in een tussentijdse persconferentie presenteerde. In tweederde van de gevallen waarin een kind in de jeugdzorg rapporteerde slachtoffer te zijn van misbruik, is niets gedaan met de signalen van het kind. Klachten en meldingen komen vaak niet terecht waar ze terecht zouden moeten komen. Defence for Children is geschokt door de ernst van de tussentijdse bevindingen van de commissie. Met de ratificatie van het Kinderrechtenverdrag heeft de Nederlandse overheid zich er namelijk toe verplicht alle kinderen te beschermen tegen seksueel misbruik en adequaat te reageren op meldingen van seksueel misbruik.

De commissie-Samson doet onderzoek naar seksueel misbruik van minderjarigen, die in de periode 1945 tot nu onder verantwoordelijkheid van de overheid in jeugdzorg zijn geplaatst. De commissie onderzoekt of de overheid in de bescherming van de minderjarigen is tekortgeschoten en hoe dit in de toekomst beter zou kunnen. Op 22 juni 2011 presenteerde de commissie voor de vierde keer haar tussentijdse bevindingen. Hierin stelt de commissie ondermeer dat kinderen die slachtoffer zijn van seksueel misbruik vaak bang zijn om hierover te praten. Kinderen die wel rapporteren worden vaak niet gehoord. De commissie is geschokt door de aard, duur en frequentie van het misbruik. In 40 % van de gevallen ging het om penetratie met de penis en is nog eens 36 % van de gevallen ging het om ander genitaal contact. Ook de enorme gevolgen van de traumatische ervaringen op de verdere levens van de slachtoffers zijn indrukwekkend, aldus de commissie. Verder is het opvallend dat het misbruik zelden of nooit incidenteel of voor een korte periode heeft plaatsgevonden.

Volgens artikel 19 van het Kinderrechtenverdrag is het de verantwoordelijkheid van de overheid om er voor te zorgen dat kinderen en jongeren worden beschermd tegen seksueel misbruik, terwijl het kind onder de hoede is van ouders, wettige voogden of iemand anders die de zorg voor het kind heeft. De overheid dient het kind dus te beschermen tegen misbruik binnen instellingen en in pleeggezinnen, te waarborgen dat er veilige opvang wordt geboden en hierop toe te zien (artikel 3 lid 3 IVRK).

Defence for Children vindt het schokkend dat de overheid klaarblijkelijk niet in staat is geweest om uit huis geplaatste kinderen, die vaak vanwege hun eigen veiligheid niet bij hun ouders kunnen wonen, een veilig alternatief te bieden. Het is des te meer verontrustend dat signalen van kinderen over seksueel misbruik in instellingen in het merendeel van de gevallen niet zijn opgepikt. Het is onduidelijk of de veiligheid van kinderen in instellingen en pleeggezinnen op dit moment wel is gegarandeerd en of signalen nu wel worden opgepakt. De commissie heeft namelijk weinig meldingen ontvangen van minderjarigen die nu onder de hoede zijn van jeugdzorg. Defence for Children roept de overheid en de jeugdzorg op om vooruitlopend op de eindconclusies van de Commissie-Samson extra aandacht te schenken aan de veiligheid van kinderen in instellingen en pleeggezinnen en de mogelijkheden voor kinderen om seksueel misbruik te melden te versterken.

Lees hier het (vierde) openbaar bericht van de commissie-Samson