25 september 2010

Sinds 2006 zet Defence for Children zich in voor de gevluchte dertienjarige M. uit Afghanistan. M. is doof en hij woont al bijna negen jaar met zijn zus (vijftien jaar) en familie in Nederland. Al die tijd hebben zij geen verblijfsvergunning gekregen. In de procedures is niet ingegaan op de eigen rechten van deze kinderen, zoals het recht van M. op extra bescherming als gehandicapte jongen. Inmiddels heeft M. een implantaat waardoor hij weer een beetje kan horen. De gebarentaal kent hij alleen in het Nederlands. Wanneer hij terug zou moeten keren naar Afghanistan zou hij de taal niet spreken en zou hij ook zijn handicap weer terug krijgen. Het implantaat kan namelijk niet onderhouden worden in Afghanistan en dit zou verwijderd moeten worden voor terugkeer. Defence for Children heeft voor deze schrijnende zaak in de loop der jaren meerdere kinderrechtenrapportages geschreven, maar de rechten van deze kwetsbare kinderen worden niet meegewogen. Defence for Children heeft daarop contact gezocht met een politieke partij en deze heeft de zaak voorgedragen aan de Minister van Justitie om gebruik te maken van zijn bevoegdheid om in schrijnende situaties een vergunning te verlenen. Eind augustus kwam het goede nieuws dat deze dove jongen en zijn gezin een vergunning hebben gekeregen. M. was vanaf het eerste uur één van de gezichten van de campagne "Wij Willen Blijven". Hij was op het Jeugdjournaal bij de eerste zitting over "Wij Willen Blijven". Pijnlijk laat, maar eindelijk gerechtigheid!