30 januari 2009

De jeugdcriminaliteit wordt overdreven, zegt professor Ido Weijers in zijn recent verschenen driedelige serie boeken over jeugdstrafrecht. Defence for Children stelt ook dat het hardere optreden van politie en justitie om jeugdzondes en puberdelicten aan te pakken in strijd is met de principes van het jeugdstrafrecht en kinderrechten.

In 2001 werden 47.327 minderjarigen gehoord door de politie. Dit cijfer stijgt in vijf jaar tijd tot 70.389 politieverhoren in 2006. Een toename die niet in verhouding staat tot de ontwikkeling van jeugdcriminaliteit. Het gaat om minderjarigen die zich o.a. schuldig maken aan pesterijen op het schoolplein, vechtpartijen, brandstichting en internetbedreigingen.

De gevolgen van een arrestatie, verhoor, taakstraf of veroordeling zijn voor minderjarigen onder de huidige wet groter dan voorheen. Contact met politie en justitie kan leiden tot registratie in de politieregisters en de justitiële documentatie. Na een strafbeschikking of een veroordeling kan de officier van justitie een bevel geven om celmateriaal (DNA) af te staan. Al deze gegevens kunnen twintig tot dertig jaar worden bewaard. Dit kan van invloed zijn op de verdere carrière van een jongere en problemen geven bij toegang tot bijvoorbeeld luchthavens. Registratie in de DNA-databank kan tot gevolg hebben dat een jeugdig veroordeelde op basis van zijn DNA-profiel als verdachte opkomt in toekomstige strafrechtelijke onderzoeken.

Defence for Children vindt dat het strafrecht in zaken als jeugdzondes en puberdelicten geen effectief middel. Er is veel meer mogelijk dan straffen. De politie kan meer aandacht geven aan hoe er wordt omgegaan met jongeren die schadelijk gedrag vertonen en hun ouders. Alternatieven voor straf, interventie door school, jeugdzorg en begeleiding van jongeren en ouders moeten vanzelfsprekend zijn en verder ontwikkeld worden. Jarenlange registratie van jongeren zou bij lichte delicten achterwege moeten blijven.

Minderjarigen harder straffen is een stap terug en levert veelal niet meer op dan dat de minderjarige het gevoel heeft onterecht in de cel te hebben gezeten en onterecht en veel te lang geregistreerd te staan in diverse strafregisters.

Zie ook:
EénVandaag 12 januari 2009 – kinderen in de cel
Prof. Ido Weijers - Jeugdstrafrecht, jeugdcriminaliteit en jeugdcriminologie, Reeks: Boom studieboeken criminologie