Defence for Children voert campagnes die mensen bewust maakt van kinderrechtenschendingen in Nederland en zet hiermee  de overheid en politici aan tot de naleving van kinderrechten.

Honderden vreemdelingenkinderen leven in grote angst. Angst dat ze teruggestuurd worden naar een land dat ze niet kennen, omdat ze al jaren lang in Nederland zijn en hier zijn thuisgeraakt. Defence for Children zet zich in voor deze kinderen en voert actie. De kinderen zitten op voetbal of turnen, hebben Nederlandse vrienden, spreken Nederlands, zitten op Nederlandse scholen. Gezinnen met kinderen moeten zo snel mogelijk uitsluitsel krijgen of ze in Nederland kunnen blijven, zodat ze kunnen werken aan hun toekomst. Als ze niet kunnen blijven, moeten ze goede, individuele terugkeerbegeleiding krijgen in een veilige en vertrouwde omgeving. En als terugkeer niet lukt dan moet op een bepaald moment toch een oplossing voor de kinderen gezocht worden. Onderzoek wijst uit dat kinderen na vijf jaar niet meer schadeloos uitgezet kunnen worden.
Defence for Children pleit ervoor dat kinderen na vijf jaar een verblijfsvergunning moeten kunnen aanvragen op grond van hun worteling en integratie in Nederland.

Lees hier meer over de campagne Wij Blijven!

Mauro was tien jaar toen hij als alleenstaande minderjarige asielzoeker vanuit Angola naar Nederland kwam. Sinds zijn twaalfde woonde hij in een Limburgs pleeggezin. Na jarenlange onzekerheid kregen Mauro en zijn pleegouders te horen gekregen dat Mauro terug moest naar Angola. Defence for Children voerde samen met Mauro's voetbalclub actie tegen de uitzetting van Mauro omdat hij door de langdurige verblijfsprocedures volkomen geworteld was in de Nederlandse samenleving en bovenal bijzonder gehecht was aan zijn pleegouders en pleegbroertje. Kamerleden van CDA, D66, ChristenUnie, GroenLinks, PvdA en SP steunden de actie voor Mauro door een partijtje te voetballen op Het Plein in Den Haag. Er was veel media-aandacht voor de zaak van Mauro geweest. Mauro heeft een studievisum gekregen en voorlopig lijkt uitzetting naar Angola van de baan. Lees hier meer.

Defence for Children voerde samen met landelijke en lokale organisaties actie tegen het op straat zetten van kinderen zonder verblijfsvergunning. In het hele land voerden mensen in bushokjes actie en vroegen aan voorbijgangers de petitie Geen Kind op Straat! te ondertekenen. Op de grond lagen ruim honderd mensen in slaapzakken, zo lieten zij zien hoe het was om op straat te leven. De actie werd op de voet gevolgd door de media. Na een debat deden Tweede Kamerleden een wedstrijd wie het eerst een tent op kon zetten. Na afloop van de actie werd een motie aangenomen om te voorkomen dat kinderen op straat worden gezet. Lees hier en hier meer.

De coalitie 'kinderen horen niet in vreemdelingenbewaring' heeft jaren gestreden tegen het opsluiten van kinderen in vreemdelingenbewaring, enkel en alleen omdat zij geen verblijfsvergunning hebben. En met succes. Het beleid is aangepast. In beginsel mogen kinderen maximaal twee weken in vreemdelingenbewaring worden gesteld wanneer er zicht is op uitzetting. De coalitie maakt zich nog wel zorgen over enkele uitzonderingen in het beleid. Ga hiervoor naar de website: www.geenkindindecel.nl.

Samen met de basisschool en het Rotterdams Ongedocumenteerden Steunpunt voerde Defence for Children actie om aandacht te vragen voor de situatie van Hevien en honderden andere kinderen die geïntegreerd zijn in Nederland maar geen verblijfsvergunning hebben. Hevien mocht na elf jaar onzekerheid niet weggerukt worden uit haar vertrouwde (school)omgeving om naar een land uitgezet te worden dat zij niet kende. De actieweek bestond uit een publieke handtekeningeninzameling, een wedstrijd touwtrekken met Tweede Kamerleden en een karate-demonstratie. De basisschooldirecteur maakte een tocht van 1.000 kilometer in een TukTuk door Nederland langs de vele verblijfplaatsen van Hevien en 150 kinderen trapten met een ferme karate-schop een levensgrote muur door waarmee ze de felbegeerde kinderrechtendoorbraak forceerden. Hevien en haar familie hebben uiteindelijk een asielverblijfsvergunning gekregen. Lees hier meer.

Samen met het Comité Foute Kinderen Bestaan Niet voerde Defence for Children actie voor de erkenning van de eigen rechten van jongeren die een ouder hebben die op grond van artikel 1F van het Vluchtelingenverdrag wordt verdacht van oorlogsmisdaden. De kinderen kwamen daarom niet in aanmerking voor het generaal pardon, terwijl ze hier al heel lang waren. Vijf Afghaanse meiden waren de kartrekkers. Zij hebben samen onder andere het boekje 'Ik heb recht op mijn eigen rechten' gemaakt, interviews gegeven, hun verhaal verteld in een uitzending van Pauw en Witteman en gesproken tijdens een hoorzitting van de Vaste Tweede-Kamercommissie van Justitie. En met succes! Kinderen van vermeende oorlogsmisdadigers die tien jaar in Nederland zijn, kwamen alsnog in aanmerking voor een pardonvergunning. Lees hier meer.

Eric kwam in 2001 vanuit de Democratische Republiek Congo naar Nederland. Hij was toen dertien jaar. Zijn moeder kreeg enkele jaren eerder in Nederland een verblijfsvergunning. Eric was vijf jaar toen hij zijn moeder voor het laatst zag. Eric en zijn moeder zagen elkaar dus acht jaar niet door de oorlog in hun land. Eric vraagt in Nederland gezinshereniging bij zijn moeder aan. Die heeft dan inmiddels de Nederlandse nationaliteit. Eric heeft tegen de regels in, niet eerst een machtiging tot voorlopig verblijf (mvv) gehaald bij de Nederlandse ambassade in Congo. Eric probeert toch hier te blijven, bij zijn moeder. Tevergeefs. Eind 2006 raakt Eric uitgeprocedeerd en nu moet hij in zijn eentje terug naar Congo. Hij is dan zeventien. Zijn moeder kan hem niet begeleiden omdat zij dan haar baan verliest en niet meer voldoet aan het inkomensvereiste voor gezinshereniging. Lees hier meer.