Kinderhandel betreft alle acties met betrekking tot de werving, het vervoer, de overbrenging, de huisvesting en de daaropvolgende opneming van personen, door de dreiging met of het gebruik van geweld of van andere vormen van dwang, door ontvoering, fraude, misleiding, misbruik van machtspositie of een situatie van kwetsbaarheid, of wanneer betalingen worden gedaan of beloning worden gegeven of ontvangen om de instemming te verkrijgen van een persoon die controle uitoefent over een andere persoon met het oog op uitbuiting. De uitbuiting bestaat ten minste uit de uitbuiting van de prostitutie van anderen of uit andere vormen van seksuele uitbuiting, gedwongen arbeid of diensten, slavernij of soortelijke methoden, dienstbaarheid of orgaantransplantatie.

Bij prostitutie van minderjarigen door derden hoeft geen dwang in het spel te zijn. Het wordt in de Nederlandse wetgeving per definitie gezien als mensenhandel. Alleen wanneer een minderjarige zelfstandig besluit zich te prostitueren, zonder tussenkomst van een derde persoon, kan niet gesproken worden van mensenhandel. Degene die gebruik maakt van de diensten van een minderjarige prostituee is echter onverminderd strafbaar, niet als mensenhandelaar, maar als misbruiker (artikel 248b, Wetboek van Strafrecht).

Mensenhandel is een van de grootste en snelst groeiende vormen van georganiseerde misdaad ter wereld. Jaarlijks worden 1,2 miljoen kinderen verhandeld (ILO 2002). Bijna 80% van alle verhandelde kinderen is voor seksuele exploitatie (UNODC 2009). Er bestaat binnenlandse en internationale kinderhandel. Het fenomeen loverboy valt onder binnenlandse mensenhandel.

Er zijn drie fasen te onderscheiden bij de handel van kinderen voor seksuele doeleinden:

1. Rekrutering: Het kind of de jongere wordt uit zijn eigen leefomgeving gehaald. Soms met geweld, maar vaak met mooie beloftes van een beter leven. In sommige gevallen zijn ouders zo wanhopig dat ze hun kind aan een mensenhandelaar verkopen.

2. Vervoer: Het vervoer naar de uiteindelijke bestemming kan gevaarlijk en onaangenaam zijn. De mensenhandelaar verbergt het kind bijvoorbeeld in een krappe ruimte. Het komt echter ook voor dat het slachtoffer, in het bezit van een (vals) reisdocument, zonder noemenswaardige tegenslagen met het vliegtuig reist.

3. Bestemming: Na aankomst op de bestemming worden de kinderen vaak geslagen, mishandeld of verkracht om hun verzet te breken. Sommigen worden meerdere malen doorverkocht. Ze zijn geestelijk en lichamelijk beschadigd, maar durven uit angst of schaamte geen hulp te vragen. Mensenhadelaren dreigen hen en hun familie te vermoorden als ze ontsnappen. Lukt het om toch te ontsnappen, dan biedt de overheid niet altijd onmiddelijk bescherming, waardoor ze kwetsbaar blijven.

Geen enkele instantie kan in zijn eentje de handel van kinderen voor seksuele doeleinden effectief bestrijden. Politie, Openbaar Ministerie, kinderbescherming, jeugdzorg, opvang, maatschappelijk werk en andere hulporganisaties vormen een keten en moeten samen een sluitende aanpak vormen. De bestrijding van jeugdprostitutie/ kinderhandel vereist een ketenaanpak gericht op preventie, signalering, hulpverlening, opsporing en vervolging. Omdat kinderhandel vaak over de grenzen plaatsvindt, is internationale samenwerking van groot belang bij de bestrijding ervan.

Elk jaar brengt de Nationaal Rappporteur Mensenhandel een rapportage uit over de aard en omvang van mensenhandel in Nederland. klik hier voor de rapportages.